چگونه با کودکانی که پنهانی پول برمی‌دارند برخورد کنیم

رفتار برداشتن پول تو جیبی بدون اجازه از پدر و مادر پیامی از سوی فرزندان دارد که نشان دهنده نیازها خواسته ها و حتی کاستی های درک نشده است. سوال اصلی اما اینجاست: والدین در برابر چنین موقعیتی چگونه باید رفتار کنند؟ آیا باید سختگیرانه برخورد کرد، یا با انعطاف بیشتر به دنبال ریشه‌یابی مشکل بود. حجت‌الاسلام والمسلمین سید علیرضا تراشیون به این پرسش پاسخ گفته اند که تقدیم حضور مخاطبین فرهیخته می‌گردد.

پنهان‌کاری و برداشتن پول به‌صورت یواشکی، شاید تجربه‌ای تکراری در بسیاری از خانواده‌ها توسط فرزندان باشد. سوال بسیاری از والدین نیز این است: «چه برخوردی مناسب‌تر است؟»

معمولاً کودکانی که بدون اجازه پول برمی‌دارند، چند علت اصلی دارند:

* یکی از علل، زیاده‌خواهی خود آن‌هاست؛ به حق خود قانع نیستند و معمولاً این زیاده‌خواهی می‌تواند تحت تأثیر همسالانشان شکل بگیرد.

* نکته دیگر ممکن است به شیوه پول‌توجیبی دادن والدین بازگردد. برای مثال، برخی پدر و مادرها ماهانه یا حتی هفتگی مبلغی به فرزند خود می‌دهند، در حالی که کودک هنوز به آن بلوغ و توانمندی لازم برای مدیریت هزینه‌های خود نرسیده است. یعنی ممکن است پولی را که به‌صورت ماهانه دریافت می‌کند، مثلاً در همان هفته اول تمام کند و پس از آن با کمبود مواجه شود.

فرزند پولش را زود تمام می‌کند، والدین به او «نه» می‌گویند و او برای رفع نیازهایش دوباره به پنهان‌کاری روی می‌آورد.

راهکارها:

۱. تغییر بازه زمانی پول توجیبی:

پیشنهاد شما برای روزانه یا یک روز در میان دادن پول به ویژه برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌تر، ایده‌ای بسیار عالی و آموزشی است. این کار به آن‌ها کمک می‌کند مدیریت خردِ هزینه‌های روزمره را بیاموزند و در صورت اشتباه، فرصت جبران سریع‌تری داشته باشند.

پرداخت هفتگی می‌تواند برای نوجوانانی که قدم‌به‌قدم بلوغ مدیریت مالی را نشان می‌دهند، یک سطح بالاتر و چالش برانگیزتر باشد.

۲. پیوند ندادن پول به مسئولیت‌ها (نه کار سخت و طاقت‌فرسا)

دادن پول تو جیبی به کودک و نوجوان نباید در ازای انجام کاری باشد.

۳. تعریف واقع‌بینانه از مبلغ پول توجیبی و متناسب با نیاز:

این نکته بسیار مهم و اغلب نادیده گرفته شده است. پول توجیبی باید با نیازهای واقعی و منطقی سن فرزند و همچنین شرایط اقتصادی جامعه همخوانی داشته باشد.

دادن مبلغی که عملاً هیچ خرید معقولی را ممکن نمی‌سازد، دو پیامد منفی دارد:

_کودک یا نوجوان، ارزش پول و مدیریت آن را یاد نمی‌گیرد، چون اساساً چیزی برای مدیریت وجود ندارد.

_ او را ناخودآگاه به سمت روش‌های دیگر (مانند پنهان‌کاری، درخواست مکرر، یا احساس محرومیت) سوق می‌دهد.

مبلغ پرداختی پول تو پرسیدن باید متناسب با نیازهای طبیعیه بک نوجوان باشد، مثلا نوجوان ممکن است هر رو نیاز به پول خریداری یک خوراکی از مدرسه را داشته باشد

ما باید مقدار حداقل خرید یک خوراکی را در نظر بگیریم و متناسب با نیاز به او پول دهیم.

وقتی ما متناسب با نیاز فرزند به او پول نمی‌دهیم ممکن است او بصورت پنهان‌ و بدون اجازه پول بردارد.

۴. عدم مدیریت و نظارت والدین بر پول نقد خودشان است، که می‌تواند فرصت و وسوسه‌ای بزرگ برای کودک یا نوجوان ایجاد کند.

از قدیم گفته اند: «مالت رو سفت بگیر، مردم رو دزد نکن»

*بی‌توجهی به پول نقد در عصر کارت‌ها:

درست است که امروز پرداخت‌ها دیجیتالی شده، اما همان مقدار پول نقد محدود که در خانه یا جیب هست، اگر مورد بی‌توجهی قرار گیرد، برای کودکی که هنوز درک کاملی از مرز مالکیت و کنترل وسوسه ندارد، می‌تواند ازین موضوع سو استفاده کند.

راهکار عملی و هوشمندانه:

پیشنهاد شما برای «به رخ کشیدن حساب و کتاب» به شیوه‌ای غیرمستقیم و طبیعی، عالی است. گفتن جمله‌ای مانند «محمدجان، تو جیب راست من ۷۰ هزار تومان هست، اگه نیاز داری ۱۰ هزار تومان بردار» چند پیام قدرتمند و آموزشی را همزمان منتقل می‌کند:

۱. پدر/مادر کاملاً از مقدار پول و جای آن آگاه است. (حسابگر است)

۲. به فرزند اعتماد دارد و نیازش را به رسمیت می‌شناسد. (دریافت پول، مخفیانه و دزدکی نیست)

۳. یک حد و مرز شفاف تعریف می‌کند. (می‌توانی این مقدار را برداری، نه بیشتر)

۴. احترام به مالکیت دیگران را در عمل آموزش می‌دهد.(برای برداشتن چیزی که مال من است، از من اجازه بگیر).

نکته اخر اینکه گاهی اوقات ما باید پولی را هم که به بچه‌هایمان می‌دهیم، محل هزینه کردش را هم تعیین کنیم. مثلاً بگوییم این پولی که مثلاً ما هفتگی به تو می‌دهیم فقط برای خوراکی تو مدرسه است.

اگر چیز دیگری نیاز داشتی، بیا به خودمان بگو، پولش را بهت می‌دهیم. چون گاهی بچه‌ها حس می‌کنند این پولی که پدر و مادر به عنوان پول توجیبی می‌دهند برای همه هزینه‌هایشان است.

می‌بینید تطبیق ندارد هرچی بخواهد، مثلاً الان می‌آید و دفتر می‌خواهد، و تگر بشنود برو خب رو با پول خودت بخر ، خب این نمی‌شود. لذا رو می‌آورند به این کار و برداشتن پول.

خواهش می‌کنم پدر و مادرها بچه‌هایشان را از چشم و دل سیر بار بیاورند. عمده بچه‌ها منطقی هستند و به نظر من نیازهای منطقی متناسب با سنشان دارند. بگویید: هر وقت احیاناً هم پول کم آوردی، بیا به خودمان بگو، ما ببینیم برای چی می‌خوای، حتماً در اختیارت قرار می‌دهیم.

برای دانلود و شنیدن صوت اینجا کلیک کنید